TAIGA TRAILS
Taiga Trails
Trektochten & Cursussen
Dag Activiteiten
EFR Träning
Foto's
Reacties & Reisverhalen
Links
Reacties Dagtochten
Vader/Zoon Weekend april 2013
Bushcraft mei 2012
Wolftracking 2012
Survival zomer 2011
Kano & Trektocht juli 2011
Kaart en Kompas cursus 2011
Trektocht voorjaar 2010
Reacties Back to Basic 2009
Visweek voorjaar 2009
Trektocht voorjaar 2009
Trektocht najaar 2008
Trektocht winter 2006
Trektocht winter 2005
Canada zomer/najaar 2005
Trektocht zomer 2005
Canada zomer/herfst 2004
Bart de Haas, Wildernisethiek
Bart de Haas, Dances With Wolves
Bart de Haas, Het Tután Project
Canada zomer/najaar 2005
Gidswerk in de Canadese Wildernis
 
Tekst; Robert Zwetsloot
 
Het  beroep wildernis gids heeft alles wat een mens kan wensen. Veel reizen,een vrij leven, het heeft iets romantisch, je leert veel mensen en culturen kennen maar wat me vooral aanspreekt is “DE VRIJHEID”.
 
Ik ben op weg voor een klus van een 3 weken in het hoge noorden van Canada.
Mijn eerste vlucht was van Amsterdam naar Londen (Heathrow) en nu zit ik in een boeing 767-300 van Air Canada en vlieg boven schotland op weg naar Vancouver. Achter in het vliegtuig bij het raam met twee zitplaatsen tot mijn beschikking om te genieten van alles om mij heen. Door het raampje zie ik schotland langzaam achter ons verdwijnen en de Atlantische oceaan ligt voor ons. Naar mate de tijd verstrekt trekt de geur van het eten door het vliegtuig. Eén stewardess schenkt de drankjes in en de andere deelt het eten uit. Ik bestel een rode wijn en geniet van de samenwerking tussen de stewardessen.

Het is een goed gesmeerde machine, geen stress en geen strubbelingen maar iedereen weet wat hij of zij moet doen.Voor het eten kunnen we kiezen uit een gerecht met kip of lam. Een moeilijk moment om te kiezen tussen de gerechten als je het eten in een vliegtuig lekker vind. Als ik aan de beurt bent om te bestellen neemt de passagier voor mij net het laatste lams gerecht. Geen keus meer dus maakt het voor mij wat makkelijker. Als toetje hebben we een ijsje. We worden hier in het vliegtuig weer verwent. De reis begint goed met al dat lekkers en het zal alleen nog maar leuker en uitdagender worden.

Op heathrow  regende het maar hoe meer we naar de Atlantische oceaan vliegen hoe beter het weer wordt. Nu na zo’n 2 uur vliegen wordt het wolkendek onder mij weer dikker en zal ik straks met moeite ijsland en groenland kunnen zien.
 
Als wildernis gids vind ik het prachtig om te vliegen en kijk tijdens de vlucht dan ook voordurend uit het vliegtuig raampjes om de bewolking en het landschap onder mij in mijn op te nemen. Hoe zal het zijn om daar beneden over de bergen en door de dalen te lopen, Om de meren en rivieren te bevaren met mijn Canadese kano. Hoe zal het zijn om daar de weersinvloeden te voelen en je weer op te warmen bij het kampvuur.
 
Ik ben op weg om een klant van Taku Adventures 3 weken door de wildernis te begeleiden. Deze persoon wil deels een survival mee maken, alles te weten komen over kaart en kompas, eetbare planten en wil veel wilde dieren zien. Een hoop eisen en het is aan mij om deze man met een goed , tevreden en een voldaan gevoel terug te laten gaan naar Nederland als deze drie weken voorbij zijn.
Wat ik weet van deze man is zijn naam en dat hij niet met een groep op pad wil. Op deze manier wil hij rustig en in zijn tempo mooie foto’s maken van bijv het wild. Dit zijn leuke klussen voor een gids,om met iemand alleen op pad te gaan.
 
Probeer zo veel mogelijk te weten te komen van je klant. Wat is het voor iemand, wat is zijn karakter, hoe reageert hij en wat moet ik wel en zeker niet doen.  Het observeren van je klant is van wezenlijk belang. Op deze manier kom je een hoop te weten over zo iemand. Je zit wel weken op elkaars lip.
Dit kan je als gids ook overkomen. Niet iedereen is het zelfde. De ene persoon is makkelijker dan de andere. Hier moet je wel mee weten om te gaan anders trek je het niet en lopen de klanten zo over je heen.
Mensen kunnen rare dingen doen.
Onervaren mensen die denken dat ze alles weten maar die niet de gevaren van de wildernis zien en kennen. Op deze manier gebeuren een hoop ongelukken en dat hebben we al in het verleden meerdere malen kunnen volgen in de media.
 
Een motto van mijn vrouw, waar ik veel aan denk is “het leven stelt op zich niets voor, het is wat jij ervan maakt”. Een goede vriend en trouwens tegenwoordig mijn zwager zegt altijd “one live, life it”. Knoop zulke uitspaken goed in je oren en je komt moeiteloos elke dag door hoe erg de dag of plaats waar je bent ook is.
 
Het voelt goed
In 2004 tijdens mijn opleiding ben ik 3,5 maanden in Canada geweest. Na die 3,5 maand deed het pijn om via Vancouver Canada te verlaten en weer terug te reizen naar Nederland. Ik was bang dat ik Canada niet zo snel meer zou gaan zien. Nu ik op weg bent naar het land van de vrijheid, het grote wild en de immense rust in de natuur voelt het heerlijk om weer terug te keren. Het is misschien moeilijk voor te stellen maar, een land als Canada en vooral Britisch Colombia is een land om verliefd op te worden. Een land waar je nog oog in oog kan komen te staan met Moose, beer,wolf maar waar je ook je zelf kunt tegen komen en ontdekken. Een land van onbegrensde mogelijkheden als je maar weet wat je doet.
  
Net voordat ik boven in de aankomsthal een kop koffie wil gaan kopen komt Archi de aankomsthal binnen. Archi (ook een goede vriend) brengt mij naar mijn eindbestemming Atlin. Vanuit hier zal ik verder in de week vertrekken met een watervliegtuig om ergens in de wildernis ons kamp op te slaan.
 
Atlin is een klein dorpje en ligt aan een doodlopende gravelweg ongeveer 2,5 uur rijden van Withehorse. Het dorpje heeft een benzine pomp, een rode kruis post, een basisschooltje van 1 klas. Verder een bakker, een klein supermarktje, een generale store en de paintry (koffie en eethuisje). Verder is er niets te vinden in het dorp maar het dorp is wel de deur naar de wildernis.
Een wildernis waar je nog dagen, weken, maanden doorheen kunt struinen en waar je niemand tegen komt maar ook niets wat maar met de  beschaving te maken heeft.
 
Wanneer Archi en ik voorbij de Pinetree in Atlin rijden zien we de bus van Bart de Haas staan. Bart is degene die mij heeft gevraagd om deze klus te klaren en zit nu te eten met een groep mensen die een survivaltocht bij hem hebben geboekt. Dit zal hun laatste normale maaltijd worden voor de komende 2,5 week. Ik voeg me bij deze groep om ook wat te eten, praat wat bij met Bart en uiteraard met de rest van de groep om vervolgens naar het basiskamp van Bart te vertrekken. Het Basiskamp van Bart is een schitterende nieuwe cabin met alles erop en eraan. Terwijl de survival groep, drie gidsen in opleiding (gio’s) hun spullen inpakken voor het vertrek van morgen bespreken Bart en ik het programma voor de komende dagen.
 
Na een uurtje van bijkletsen en het bespreking over de komende weken hebben we de planning wat om gegooid. Morgen vertrek ik met de groep survivallaars en de drie gio’s met het watervliegtuig naar de bush om daar de survival cursus te geven. Bart vertrekt over een paar dagen met de solo klant ook met een watervliegtuig om vervolgens ergens bij een meer uit te komen en bij ons te voegen. Hier neem ik dan de solo klant van Bart over en Bart de survival groep.
 
Organiseren en plannen maken is ook een belangrijk onderdeel van een gids. Het kan zo zijn dat door verschillende oorzaken of omstandigheden je genoodzaakt bent om de planning om te gooien, zoals nu. Hier heb je dan veel improvisatie vermogen voor nodig om de veranderingen die er zijn zo snel mogelijk op te vangen. Voor mij betekende dit: Rugzak, veiligheids middelen (ehbo-sets, bearspay,geweer en communicatie middelen) gereed maken voor vertrek. Lesplannen maken en voorbereidingen treffen voor de survival. Kaarten bestuderen. De mensen in de groep beter leren kennen maar ook zorgen dat de mensen weten met wie ze op pad gaan, wie hun instructeur/gids is.
 
Dit vergt een hoop tijd die er niet is dus zal je alles op een rijtje moeten zetten van wat perse nu moet gebeuren en wat er iets later kan gebeuren of als de groep naar bed is. Hier begint mijn werk. Tot laat in de uurtjes ben ik bezig om alles onder controle te krijgen voor vertrek. Wanneer ik om tien uur in het eerste watervliegtuig zit met de gio’s, rugzakken en mijn programma op weg naar een meer die alleen de piloot en ik weten voelt het ontspannen aan. Zelfs na zo’n hectische nacht met weinig slaap geniet ik puur van alles om mijn heen en wat komen gaat.
 
Met een crash begin de Survival
Zo’n 200 meter voor de kant van het meer blijft het vliegtuig drijven en worden de rugzakken van de gio’s uit het vliegtuig gegooid. Hier begint de survival met een zogenaamde crash van het vliegtuig. De gio’s springen achter hun rugzakken en zullen nadat ze op het strand zijn aangespoeld binnen 3 minuten vuur moeten maken. Nu is het aardig mooi weer maar het kan ook eens een keer voorkomen dat het guur en koud weer is. Vuur is dan van levens belang.
 
Na een uurtje wachten land het vliegtuig voor de tweede keer op het meer vol met de andere survivallaars. Ook bij deze mensen worden de rugzakken in het water gegooid om vervolgens daarmee naar de kant te zwemmen.
Als instructeur moet je dan wel weten wat je doet en wat je van de mensen kan verwachten. Weten hoe mensen reageren in bepaalde omstandigheden maar ook in extreme uiterste. Weten wat voor een mensen je mee hebt en niet zomaar wat doen omdat je dat eens ergens heb gezien. Zorgen dat je altijd en overal alles in de hand hebt en blijft houden.
 
Wanneer deze survivallaars ook weer op het droge staan moeten ook zij binnen een paar minuten vuur hebben. Dit blijkt nog een probleem te zijn maar in deze cursus zullen we ruimschoots aandacht aan besteden zodat iedereen binnen een minuut vuur kan maken wat voor een weer het ook is of waar men zich bevind.
 
Ik geef de mensen een stukje papier met een schets van het gebied. Ze zullen eerst moeten uitzoeken op welk meer ze zijn geland.
Ik vertel de survivallaars nadat iedereen vuur heeft gemaakt de planning voor de komende dagen hier op dit kamp. Wat de spelregels zijn en waar iedereen zich aan moet houden. Dit om weer te zorgen dat je alles in de hand blijft houden zeker nu we in het veld zijn.
 
Voor de komende drie dagen moeten de mensen hun sheltertje maken, leren welke planten en bessen je wel en vooral niet kunt eten. Werktuigen maken om te jagen voor je eten, te oriënteren op het land en het water. Waar je het beste kunt lopen in de uitgestrekte wouden en waar en wanneer je het wild kunt vinden. Hier zijn de survivallaars verschrikkelijk druk mee, maar ik zelf ook.
 
Het zelf voordoen en de mensen helpen waar dat nodig is .Alles moet geleerd worden en wel door mij zodat ik zelf niet aan het jagen of het verzamelen van eten toe komt. Dit vergt veel van een gids en je zult dan ook goed moeten weten hoe je lichaam in verschillende situaties reageert. Leer jezelf kennen.
 
Ik zelf maar ook de gio’s hebben maar voor 3 dagen eten meegenomen voor de veiligheid maar zitten hier wel 16 dagen lopen van de beschaving af. De andere survivallaars hebben voor een dag of 7 voedsel. Deze veiligheid heb ik er ingebouwd voor mij maar ook voor de klanten zelf. Neem geen onnodige risico’s, het moet leuk en verantwoord blijven.
 
De gio’s zijn al maanden bezig met hun opleiding. Ze hebben de nodige kennis van alle onderwerpen die een gids moet weten en beheersen. De komende twee dagen kunnen ze het geleerde van de afgelopen maanden in praktijk moeten brengen.
Ze zullen twee dagen met een of twee survivallaars op pad gaan naar een ander meer wat zo’n twee dagen lopen van dit kamp is. Dit is een goede oefening en een uitdaging voor de gio’s maar ook voor de survivallaars. Twee dagen lang lopen door moerassen en uitgestrekte wouden van de Canadese wildernis. Kaart en kompas mogen ze alleen in geval van nood gebruiken. Het navigeren moeten ze met behulp van de natuur doen. Denk hierbij aan de zon de maan, de bergen, planten en de schets die ze van mij hebben gekregen.
 
Voor mij geld dat ik twee dagen even alleen ben. Nou ja, alleen. Mijn werk gaat door ondanks dat ik alleen ben. Ik loop door het veld maar blijf alert op sporen van de groepen. Altijd weten waar je klanten zijn en wat ze van plan zijn. Hou alles onder controle en zorg dat je niet voor verrassingen komt te staan.
De laatste paar uur naar het eind bestemming van deze tocht kunnen de mensen niet meer verkeerd lopen. Er loopt een goede Trail door het gebied met aan weerskanten flinke bergen rechtstreeks naar het kamp. Nadat ik zeker was dat iedereen goed was gelopen en op de trail liep ben ik vooruit gelopen om nog even wat tijd voor mij zelf te hebben op het kamp. Mijzelf wassen, eten zoeken en de volgende lessen voorbereiden.
 
Vermoeid komt de eerste groep aan op het kamp en denken dat ze er zijn. Nu komt het lastigste van de hele tocht. Met alleen maar zitten gaat het vuur niet branden, komt er geen voorraad hout bij het kampvuur te liggen en kruipen de shelters niet vanzelf uit de rugzakken. Na de tocht zullen de handen uit de mouwen moeten worden gestoken om kamp te maken, eten te zoeken zoals vissen of jagen. Hier is iedereen een paar uurtjes mee bezig voordat er gerust kan worden.
Wanneer iedereen zijn plekje heeft gevonden en tot rust komt praat ik met iedereen om hun reactie en belevenissen van de afgelopen dagen aan te horen. Je zal merken dat alle reacties anders zijn en dat iedereen het op zijn eigen manier meemaakt en verwerkt . De mensen zijn moe en dus uiterst kwetsbaar. Een verkeerd woordje of uitdrukking van jou op het verkeerde moment kan cruciaal zijn voor die persoon maar ook voor de groep. Weet wat je kan zeggen en tegen wie.
 
Hier op dit kamp is voldoende voedsel in de omgeving zoals: vis (zalm, snoek en forel), bessen (bos, kraaiheide), planten (fireweed, duizendblad, enz), wild (grouse).
Om dit allemaal te zoeken en te vangen en schoon te maken blijven we een aantal dagen hier. Ik leer de mensen hoe ze binnen een minuut het vuur aan moeten krijgen. Welke materialen ze daarvoor kunnen gebruiken, Hoe ze het moeten opbouwen in de meest extreeme omstandigheden. Vallen en strikken plaatsen om klein wild te vangen.
 
Omdat dit kamp in een first nation reservaat ligt is het een mooie plek om de mensen verschillende indiaanse gebruiken te leren. Ik heb het dan over: “medicijn wiel” en het “web off life”. Dit is ook ter voorbereiding van het volgende onderdeel van de survival. De mensen mogen (dit is geheel vrijblijvend) twee dagen lang de “vision quest” doen.
 
Nadat de surveivelaars dit doorstaan hebben moet er een voorraad eten bij elkaar gezocht en gevangen worden voor de komende dagen. We gaan vier dagen op pad door een gebied waar nauwelijks voedsel te vinden is. Vanwege de afstanden die we per dag moeten lopen om weer in de beschaving te komen is er niet genoeg tijd om voedsel te zoeken. Hier neemt mijn collega Bart de survival groep over en blijf ik samen met de fotograaf achter op dit kamp.
 
Twee dagen lang zullen wij op zoek gaan naar “meneer de beer” om foto’s te schieten. Ik tuur uren samen met de fotograaf over de rivier met daarin de wilde zalm, in de hoop dat “meneer de beer” zich laat zien. In de uurtjes dat we niet op zoek zijn, houden we ons bezig met de technieken van de survival, weerkunde en het navigeren.
 
Het weer klaart op als we onze rugzakken op onze rug binden voor de laatste vier dagen van ons avontuur. Op weg naar ons eindbestemming “Atlin”. We lopen door het terrein, navigeren op de zon en het kompas, zoeken naar sporen van groot wild zoals: beer, eland en wolf. In de late middag maken we kamp en bereiden we het eten wat we voor deze tocht hadden meegenomen. Voor deze tocht had ik eten vanuit de bewoonde wereld over laten vliegen naar ons kamp omdat op deze tocht niet de nadruk van de survival ligt.
 
Genieten is het voor mij als ik op kamp na anderhalve week weer gewoon voedsel binnen krijg. Uit ervaring weet ik dat ik rustig en beheerst moet eten in plaats van het zo snel mogelijk naar binnen werken. Je maag moet er weer even aan wennen.
Na dagen lang intensief bezig te zijn geweest met de klanten val ik snel in slaap wanneer ik in mijn slaapzak lig.
 
In de ochtend vraag ik me af of ik wel een paar uurtjes heb geslapen of dat er iemand mijn horloge vooruit heeft gezet. Wat gaan die nachten snel voorbij. We lopen iedere dag over goede Trails om steeds dichten bij de beschaving te komen. Ik zie aan mijn klant zijn gezicht dat hij het jammer vind om weer terug te moeten naar de beschaving. Dat is het leven “aan alles komt een eind”.
 
De laatste dag moeten we over een bergpas heen zien te komen wat betekent een 700 meter omhoog en een kleine 800 meter dalen. De afstand is zoals hier overal in Canada verschrikkelijk groot. Aan mij de taak om een goed routeplan te maken, mijn klant voor te bereiden op te tocht en op tijd bij het eind punt te arriveren. Bart komt ons met de bus bij het eindpunt ophalen, dus moeten we op tijd zijn.
 
We hebben mooi weer waardoor we verre vergezichten hebben. Het licht op de bergen is goed om foto’s te nemen van de omgeving. Een adelaar vliegt over ons heen en soms moeten we over kleine sneeuwveldjes lopen. Puur genietend lopen mijn klant en ik hier over het bergplateau op weg naar het andere dal om vervolgens 800 meter te dalen. Bart staat al ons op te wachten met de bus. Einde tocht maar nog niet einde werk.
 
Na een heerlijke warme douche en een stevige lunch help ik de klant zijn spullen inpakken. We gaan s’avond samen nog wat eten in de Pinetree . Niet teveel van dit tentje voorstellen. Het is een ruimte met kantine tafels, een bloemetjes behang op de muren en een bij elkaar geraapt systeem plafonnetje. Hier laten we ons niet door afleiden omdat je het altijd zelf gezelligheid moet maken. We praten na over de tocht, de avonturen die we hebben meegemaakt. De foto’s, het leven en de toekomst. Ik merk dat hij het moeilijk heeft om morgen dit gebied weer te verlaten.
 
Dit hebben veel mensen die hier komen. In het begin twijfelen ze of ze het wel leuk gaan vinden en het aan kunnen, maar aan het einde willen ze niets anders meer. Mensen gaan zich meer bewust worden van een ander leven dan het dagelijkse leven thuis. De drukte, stress, al de problemen en geen tijd meer voor elkaar, wat wel zo belangrijk is.
Mensen komen op dit soort tochten geestelijk echt tot rust. Lichamelijk ligt het iets anders. Ze kijken anders naar de wereld en hun omgeving. Vragen zich af of ze wel de goede beslissingen nemen en of het leven thuis wel het leven is die ze willen leiden.
 
Zes uur in de ochtend komt er een busje voorrijden voor vertrek naar Withehorse om de klant op het vliegveld af te zetten. Hij zal ruim op tijd op het vliegveld zijn om zijn vliegtuig te halen. De Canadese wildernis is in staat om je planning zo om te gooien. Dit hebben we al eerder meegemaakt de afgelopen weken dus hou daar rekening mee.
 
Nadat ik de klant heb uitgezwaaid zit ik op de bank met een kop koffie in mijn hand. Ik laat alles nog eens de revue passeren. Wat ging er goed en wat fout. Ben ik nog dingen vergeten uit te leggen of heb ik bepaalde handelingen helemaal niet gedaan. Ik kom tot de conclusie dat zowel de survival als de solo tocht goed verlopen zijn. Alles is geleerd en het geleerde hebben de mensen ruimschoots kunnen oefenen. Iedereen heeft een schitterende tijd gehad. Voor de een was het wat intenser dan voor de andere maar dat blijf je altijd houden. Ieder mens is anders en ervaart het weer op zijn manier.
 
 
 
 
 
Taiga TrailsTrektochten & Cursussen Dag Activiteiten EFR TräningFoto'sReacties & ReisverhalenLinks