TAIGA TRAILS
Taiga Trails
Trektochten & Cursussen
Dag Activiteiten
EFR Träning
Foto's
Reacties & Reisverhalen
Links
Reacties Dagtochten
Vader/Zoon Weekend april 2013
Bushcraft mei 2012
Wolftracking 2012
Survival zomer 2011
Kano & Trektocht juli 2011
Kaart en Kompas cursus 2011
Trektocht voorjaar 2010
Reacties Back to Basic 2009
Visweek voorjaar 2009
Trektocht voorjaar 2009
Trektocht najaar 2008
Trektocht winter 2006
Trektocht winter 2005
Canada zomer/najaar 2005
Trektocht zomer 2005
Canada zomer/herfst 2004
Bart de Haas, Wildernisethiek
Bart de Haas, Dances With Wolves
Bart de Haas, Het Tután Project
Trektocht zomer 2005
 
 
Zweden met rugzak en Canadese kano
Tekst; Rob van Rijn
 
Rob en Jacky gaan samen met Robert en Cynthia op een 14 daagse vakantie naar Zweden. Eerst 6 dagen trekking dwars door midden Zweden op kaart en kompas, zonder paden of wegen, daarna 5 dagen met de Canadese Kano varen over meren en rivieren. Koken op een kampvuur.  Een verslag van 12 dagen in de wildernis, zonder gsm, internet en mensen..
 
24.07.2005 - Van Amsterdam naar Ostersund
Vroeg op om snel naar het vliegveld te gaan. Het is de bedoeling dat we vandaag 3 x in het vliegtuig zitten.  Van Amsterdam naar Copenhagen, van Copenhagen naar Stockholm, en dan naar Ostersund, een klein vliegveld in de provincie Jamtland. Bij de laatste overstap gaan het bijna mis. We komen vrij laat aan. De bagage laat lang op zich wachten en we moeten zeer hard rennen om onze binnenlandse vlucht te halen. Helemaal naar Terminal 4, snel...bagage afgeven en door de douane. Net op het nippertje mogen we nog aan boord. Ik ben bang dat onze rugzakken het niet hebben gehaald. Even na 1700 uur landen we op Ostersund. Dennis, onze kennis in dit gebied staat ons al op te wachten. Helaas geen bagage! Dus we gaan met Dennis naar het dorpje Laxviken ( met 81 inwoners). We overnachten in een prachtig pensionnetje aan de rand van het meer. Dennis regelt een fantastische maaltijd voor ons.  Daarna maken we nog een proefvaart met de Canadees op het water. Het water is rimpelloos, de weersvooruitzichten zijn alleen niet zo best. Onderweg in de auto zagen we al dat het landschap erg nat is. Overal zijn riviertjes en beekjes en het blijkt dat een groot gedeelte van onze route door moerasgedeelte gaat. We zullen zien.
note: We vliegen met de SAS, die brengen onze bagage nog dezelfde avond per taxi naar het pension. Prettig geregeld met die jongens.
 
Dag 1  - Vertrek in stromende regen
Dennis komt om 07.45uur aan om een ontbijtje voor ons te maken. Het laatste ontbijtje uit de beschaving voor de komende 11 dagen. Hierna zullen we leven op muesli en brinta met melkpoeder. ‘s-middags' een noodle soepje met een energie reep en savonds .....  Aardappelpuree met niks..... Cous Cous met niks......  Rijst met niks en soms een pasta met niks.. want als je maar even te veel water in de pan doet loopt de vulling uit de pasta en heb je een pasta soep.
 
"Your not so stupid" 
Ongeveer half 10 – 10.00 uur brengt Dennis ons weg naar het beginpunt van de trail. Net buiten het dorpje Ålåsen. Buiten de auto regent het pijpenstelen. In de auto vraagt hij ons of we onze rugzakken waterdicht hebben verpakt. "ja" zeggen we.  "Oh, youre not so stupid after all" , antwoordt hij. We stappen uit en beginnen met het volgen van een karrenspoor. Al snel houd dit op en moeten we een kompas doorsteek maken van  320 Graden.  2 uur later passeren we een blokhut aan de rand van een meer. Dit blijkt bruikbaar te zijn voor lunch. Het is een trekkers hut, je kunt hier met 10 personen bivakkeren. 
Rond 15.00 uur komen we aan op de locatie waar we kamp 1 hebben gepland. Het blijkt nét voorbij het laatste winterkamp van Robert en Cynthia. Alles is hier nat en het gehele bos is een groot moeras. Kamp 1 is gekozen aan een meer. Water is tijdens onze tocht ook weer heel belangrijk. Drinken, koken, eten.. alles draait om water. We maken snel een vuurtje, pan op het vuur zodat wij intussen tijd hebben om bivak op te zetten. Gelukkig klaart het nog even op en zitten we een uurtje in het zonnetje.
 
Vanuit onze mooie kamplaats hebben we een goed zicht op een bever die aan de overkant van het meer heen en weer zwemt. We houden het niet lang vol. 20.00 uur liggen we in de slaapzak en kan het gevecht met de muggen beginnen.
 
 
 
Dag 2 - Muskietenplaag 
Slecht geslapen. 1000x aangevallen door muskieten. Het ontbijtje bestaat uit water, melkpoeder en brinta. We beginnen vandaag met 1 uur door een sompig moeras te klauteren, daarna 1 uur verhard op een pad.  Dat is direct het laatste pad.. Daarna weer 1.5 uur een dwarsdoorsteek door moerasgebied  en bosachtig terrein met blokken en gaten.  Bivak 2 is uitgekozen aan de uitloop van een rivier naar een groot meer. Mooie plek.
We eten puree met bierworstjes... ( ik had er nog 3 toevallig).  Het is nog vrij vroeg. Robert begint wat oude bomen om te zagen om een bivak/shelter te bouwen. Het voordeel van alleen op de wereld zijn is dat je je lekker kunt wassen in het meer. Niemand die je ziet. Het gebruikelijke ritueel na diner is water opzetten en koffie drinken. Er mag ook een stukje chocolade bij.  We halen vandaag de 22.00 uur. Wel raar.. het wordt hier niet donker.
 
Dag 3 - Saai slaapplekje 
Dit bivak aan het Stor Foskvattnet meer is geslaagd. Ik heb geslapen van 10 uur s'avonds tot 9uur smorgens. Niet zo veel last van de muskieten. Er staat hier wat wind. Mijn slaapplekje was ook een beetje saai, aan de rand van het meer, met een fantastisch uitzicht.
Onderweg wil Robert nog een hutje bezoeken (flybergen).  We denken dat er meer van die trekkershutjes bestaan. Dat lukt niet helemaal, want we nemen het verkeerde paadje. Er is hier nauwelijks sprake van een pad, meer een trail, een route waar wild regelmatig loopt.  Dit kost ons een uurtje heen en weer klauteren. Terug bij het meer moeten we een 320 graden doorsteek maken om bij het volgende meer te komen, ons geplande bivak 3.
Op de hoek van het meer schieten we het kompas op precies 280 graden.  Die doorsteekjes zijn niet eenvoudig. In dit gedeelte van Zweden ( Jamtland) zijn geen wegen, paden, dorpjes en vooral geen mensen.  We hadden verwacht veel wild te zien, maar blijkbaar zien de elanden ons eerder en blijven weg. We lopen, zeg maar klauteren letterlijk door moerasgebied waar je bij elke stap tot aan je enkels wegzakt, kilometers lang. En heb je eindelijk wat hardere ondergrond, dwars door een bosgebied dan blijkt dat dit bezaait ligt met rotsen en keien die zijn overwoekerd door oude bomen en mossen. Elke stap kun je wegzakken in een gat tussen 2 keien. Het is echt goed oppassen hier. Een verrekking van je enkels, of iets breken is een ramp. Je komt hier niet meer uit. Het kost 3 dagen lopen naar de beschaving.  Vandaag is een zware dag. Pas om 18.00 uur komen we bij bivak 3 aan. Niet echt een ideale plek. Weer alles moeras. Ik besluit het erop te wagen en maak een bivak op het zompige grasland. Robert en Cynthia staan 20 meter verderop op een verhoogd en droog stuk. Vuur maken we op de rotsen aan de waterkant. 
Rijst met satesaus en cappuccino toe (incl stukje chocolade). Morgen vroeg op pad. 
We willen tijdig in bivak 4 zijn om wat te wassen en te rusten. Track 4 staat op de planning als een van de kortere tracks
 
Dag 4 - Moerasdag 
Het grappige van dit jaargetijde op deze breedte graad is dat het bijna niet donker wordt. Ik word s'nachts meerdere malen wakker. Een keertje om 1 uur, de lucht is dan kraakhelder en er schijnt een half maantje. Vanaf 2 uur snachts wordt het alweer lichter. En vanaf 4.15 komt de zon al op. Het is niet een geweldige plek dus we proberen bijtijds op pad te gaan.
Mijn ontbijt bestaat uit 50 gram melkpoeder, 50 gram brinta,  2 schepjes suiker en 2 schepjes muesli. Gooi dit allemaal in een mok, 1/2 liter warm water erbij en je hebt een powerontbijtje waarmee je er weer even tegen kunt.  Robert neemt dit soms 2 keer. (dus 1  liter met die zooi)
We gaan op pad. Eerst volgen we een uurtje de rivier, dan 350 graden doorsteek om precies tussen 2 bergen te navigeren.  (Dat kaartlezen is best een kunst) Het terrein verandert niet in vergelijking met andere dagen.  Of een sompig moeras of een dichtbebost gebied met rotsen en gaten. Nog steeds geen elanden, wel veel sporen. 
We vinden de ontlasting van een beer die net uit zijn winterslaap is..(oud spoor). Vrij snel zijn we in bivak 4,  We lunchen hier en besluiten nog 1.5 km verder te lopen. Dat scheelt weer voor dag 5.   1.5 Km denk je dan? Vergis je niet. Elke km telt hier bijna 4dubbel. Op de GPS zien we dat de gemiddelde snelheid tussen de 1 en 2 km per uur ligt!.  Tja die mannen en vrouwen van de Nijmeegse vierdaagse lopen tussen 4 en 5 km per uur. Die vlieger gaat hier niet op. Ik ben toch blij dat ik met stokken loop. Niet alleen ontlast ik mijn knieën, het zoeken van balans tussen de keien verloopt ook beter. 
Aha.. tijd voor een doorsteekje dzw dwars door de rivier. Ik spring met kleding en rugzak en al zo het water in.
Oei, dit stukje is toch iets dieper dan ik dacht. Het water komt tot mijn middel.  Dan maar een stukje verderop proberen. Dit is nog maar een kleintje. We lezen op de kaart dat we over 2 dagen een zwemoversteek hebben. 
1.5 uur verder zoeken we een droog plekje om kamp te kunnen maken. Het weer wordt steeds beter. Veel zon en veel wind. Dat houd de muskieten weg. Tijdens het avondeten (couscous met niks, nou ja een paar noten dan) besluiten we om de route iets te veranderen. Robert ( ja, hij weer)  heeft 6 km (hemelsbreed!) verderop een hut gezien. Dat kost wel een paar river crossings, maar met het oog op toekomstige tochten de moeite waard om te onderzoeken.
 
Ophangen van voedselzakken
Half 9 s'avonds gaan we de voedselzakken ophangen. Dit doen we elke avond en moet minstens 100 meter buiten het kamp gebeuren. We leven hier in de wildernis van Zweden. In deze gebieden leven wolven, beren, elanden, bevers en nog veel meer dieren. De meeste dieren ruiken voedsel op grote afstanden. Zelfs de bekers en tandpasta verdwijnen in de voedselzak. We hebben ieder 10 meter touw bij ons. We zoeken buiten het kamp een hoge boom, slingeren het touw eroverheen en hangen de zakken minstens 6 meter hoog op. Buiten het bereik van beren en elanden (denken we). 
Robert probeert nog wat te vissen. Hij krijgt ook 2 kleintjes aan de haak die hij maar weer terug gooit. Vissen in de rivieren gaat nog wel. In de grotere meren is Robert al 2 blinkertjes kwijt geraakt aan de rotsen die in het water liggen. Hij houd het daarna voor gezien.  De zon schijnt nog aardig maar wij duiken de kooi in. Vandaag is het donderdag. Ben benieuwd hoe het met Jacky is gegaan. Ze zou vandaag van Amsterdam naar Valsjobyn reizen. Valsjobyn is het einddoel van de trekking. We gaan vandaar verder met 2 grote canadese kano's. 
 
Dag 5 - Opstaan na een bevroren nacht
Koud vannacht zeg. Aangezien ik in mijn "zomer"slaapzakje lig (een ... 300,  Robert en Cynthia liggen in een 800) heb ik s'nachts maar wat extra shirts aangetrokken. Vanmorgen vroeg zat de rijp nog aan de tent. Het is gelukkig heel helder, stralend weer dus al tijdens het ontbijt stijgt de temperatuur naar een prettig niveau
10.00 uur staan we startklaar. Het plan is om een 285 graden doorsteek te maken met als einddoel een hut. Robert wil daar als dat mogelijk is overnachten. Het betekend dat de route iets korter word dus dat vind ik best. Om bij de hut te komen moeten we ook een echte riviercrossing maken. Eentje van dik 20 meter breed en 3 meter diep. Alles is waterdicht ingepakt.  Met schoenen en kleren aan lopen we door de rivier. In het midden is ie 3 meter diep, dus moet er een stukje gezwommen worden.
Dit is een bijzondere oversteek. Met je rugzak nog op de schouders voel je dat de rugzak wil drijven, je moet dus goed oppassen zelf niet met je hoofd onder water gedrukt te worden dus moeten we de heupband los doen. We passeren de rivier alledrie drijfnat tot aan de schouders.
 
 
"Ach als je er bent, ben je alle moeite achter je weer vergeten"
De hut ligt pal aan de overkant. Jammer voor ons want hij zit op slot. Dan maar even lunchen hier voordat we besluiten nog 2 km verder te trekken naar een volgend meer. Dat maakt de laatste trekking dag morgen weer wat aangenamer.  
We naderen het meer. Robert maakt een kruispeiling op basis van een berg verderop. In de verte zien we de eerste huizen (das toch 2km) Nee, dit is niet het goede meer. (Zweden kent 1000den meren)  We moeten nog 1.5 km op 220 graden, stukje Zuidwest dus. Ja hoor, dwars over een berg. Eenmaal aangekomen gaan we kamp maken. Dat gaat meestal als volgt.  Eerst zoeken we geschikte slaapplekken aan het water. Dat is best een kunst omdat vrijwel alles hier zompig moerasland is en natuurlijk niet vlak. Als die plek is gevonden zoeken we een locatie voor een kampvuur.  Stenen halen we uit het water. Dan gaan we hout zoeken en zagen. Cynthia maakt meestal het vuur aan met behulp van een vuursteentje.  We gebruiken geen aanstekers. We zoeken tondel om het vuur aan te krijgen.  
 
 
Pas als de pan met 5 liter water op het vuur staat gaat een ieder zijn bivak opzetten. Robert en Cynthia hebben  ieder een tarp van 3x2 meter. Zelf loop ik met alleen een klein buitententje van 950 gram. Mijn wandelstokken gebruik ik als tentstokken.  Bivak staat, dus gaan we ons wassen in de rivier/meer.  We hebben geen zwembroeken bij ons. Alles is puur natuur. Er is hier toch niemand ( Al 5 dagen geen mens gezien). Na het wassen droge kleren aan. Een waslijntje maken, dan kunnen de sokkenen t-shirts drogen. De schoenen worden in de zon gezet.  Noot; we lopen al 5 dagen met natte schoenen door dit gebied heen.  Water kookt... eindelijk tijd voor een cappuccinno'tje of hot chocolate, bakkie thee met een hardkekje leverpastei of pindakaas (zgn "bigmac"). Uurtje lekker zitten, en dan gaan we het avondeten maken.
 
 
Whats for dinner
Je kunt het niet echt koken noemen, maar ik scheur een zakje aardappelpuree  open, gooi dit in mijn beker ( 1/2 liter), wat kokend water erbij, dan nog wat notenmix, wat rozijnen en klaar is mijn avondeten. Hartstikke voedzaam, vol met energie. Na 2 van die zakjes heb je wel genoeg hoor.  
Als de zon langzaam steeds verder wegzakt verdwijnen de muggen ook. In de verte zien en horen we een paartje zeemeeuwen heen en weer vliegen. Cynthia pakt de verrekijker en het blijkt een gezinnetje te zijn. Er zitten 2 jonkies op een piepklein eilandje te gillen om eten.  Kun je je voorstellen dat dit het enigste geluid is in de hele omgeving. De wind is gaan liggen. Het is werkelijk doodstil. Geen wind, geen vogels niets. het beloofd weer een koude nacht te worden. Mijn sokken zijn weer droog dus die trek ik vannacht maar aan. Met mijn voedselvoorraad gaat het prima. Alle diners zijn op. Ik heb nog voor 1 cappo, 2 zakjes thee en 2 energie reepjes en 2 ontbijtjes en 1 soepje voor de lunch. Ik hoop dat Jacky in Valsjobyn met nieuwe voorraden op ons wacht.
 
 
Dag 6 - de langste dag
Lange dag. In één keer door naar Valsjobyn.  Zeker het laatste stuk, heuvel op, heuvel af. Ik val nog een keer en schijn Robert aan te kijken met een blik "Laat me met rust". Cynthia ruikt het Fishcamp waar we nu op koersen en stapt onverstoord rechtuit, de kompaskoers volgend.  Je hebt hier geen keus, het bos is zo dicht begroeid dat je geen grotere referentie punten zoals bergen in de verte ziet. Je moet precies koers volgen... Hehe, eindelijk komen we weer bij de beschaving. Links van ons zien we een winkeltje. Eerst maar eens een ijsje halen. Dat hebben we wel verdiend. Jacky is gelukkig aanwezig op de camping. Ik ben heel blij haar weer te zien. Ook de Kano's zijn afgeleverd. Na een lekkere douche besluiten we de nacht in de stuga door te brengen waar Jacky al 2 dagen in geslapen heeft. Even bijkomen voordat we weer op pad gaan. Ze verkopen hier zelfs Bier!.
Vanavond gaan we aan de pasta met chips en bier. We verblijven zoals je ziet in een stuga van 4 bij 5 met 4 bedden en een waterkoker. Men spreekt geen woord engels hier. Wel lekker slapen in een lekker comfortabel bedje. Morgen gaan we op pad met de Kano's.
 
Dag 7 -  Start van de Kano tocht 
Zeer vast geslapen. Het kampvuur hoeft niet aan deze morgen. Er is immers een waterkoker in de stuga. We maken ook geen haast. Vandaag staat ongeveer 10 km varen op het programma. Ontbijten dus in het zonnetje Het is een heel bekijks als we met de kano's starten aan de waterkant van de camping. Een Nederlandse familie met een jong meisje van 9 jaar maakt nog wat foto's van ons. Zij zijn de afgelopen weken door Scandinavië getrokken en hebben in Lapland nog een 5 daagse trektocht gemaakt. Ja en het meisje draagt gewoon haar eigen rugzak. Dat noem ik nog eens stoer.
Om de hoek bij de Camping ligt direct een grote waterval. Daar varen we eerst heen. natuurlijk voor wat mooie foto's.
 
 
Verse broodjes in de Wildernis?
Het peddelen is wat wennen. Jacky gaat eerst voorin, zodat ik met me met het sturen kan bezighouden. Wij hebben de grote gele bak van over de 5 meter. Als je met mooi weer en windstilte zo over het meer peddelt kunnen we genieten van de zinderende stilte. We koersen op een eiland af. ( Eigenlijk 3 eilandjes van 3x een voetbalveld). Mooie kampplek. Hout zagen, bivak maken etc. Vanavond eten we vers gebakken broodjes met worst. Robert heeft van stenen een oven gebouwd waar de gebakken broodjes in afgebakken worden.  We zijn getuige van een bloedmooie zonsondergang. Dat belooft weer mooi weer.
 
 
 
Dag 8 - rivierversnelling
Vanaf het eiland Tonson koersen we richting een nauwe doorgang richting het gehucht Hotagen. Men had ons al verteld dat we hier niet over water doorkunnen varen. Er loopt een brug over het water. Dit is de autoweg 340, de enigste weg in de buurt. Direct onder de brug begint een stroomversnelling. We  gaan eerst de kant op om op ons gemak te situatie te onderzoeken. Nou, die valt wel mee dus stappen we weer in de kano's. We gaan er doorheen.
Jacky en ik  gaan als eersten. Dat gaat maar net goed. We kapzeisen bijna, Jacky krijgt de volle laag water over haar heen. Robert en Cynthia doen het op het oog wat beter. Eenmaal dichterbij blijkt dat zij ook veel water hebben gemaakt. Eerst maar even hozen.
Wat nou stroomversnelling, Wat nou lopen.. Ze begrijpen er niets van in Zweden. 10 minuten verder slikken we die woorden maar weer in.
Over een afstand van 700 meter maakt het water een verval van 5 meter. Dit is met recht onbevaarbaar. We moeten er omheen lopen. Ik zou dat stukje met de kayak nog niet durven. Dit bedoelen ze dus met klunen. Na het inspannende gesleep met de kano's gaan we lunchen.  Dan varen we naar Hotagen. Misschien kunnen we hier nog een biertje kopen. Helaas, het gehucht bestaat uit een kerk en 6 huizen. Geen bier dus. We varen naar de overkant.
Ook hier vinden we een leuk eilandje om te bivakkeren.
Vanavond eten we rijst met satésaus. Er staat een pittig windje op dit eiland. We zetten de tentstokken extra vast. Er zijn hier eerder mensen geweest. Ze hebben een kampvuurtje, vuurpotje en bankjes van bomen gemaakt. Meestal zijn dit vissers.  Het is juli, en toch zie je hier geen avontuurlijke vakantiegangers rondvaren. Het gebied is ideaal om op je gemakje rond te varen. We vinden een klein perfect stukje gras om bivak op te zetten.
 
 
 
Dag 9 - Droomplekje van Robert en Cynthia
Wederom waanzinnig lekker geslapen. Het is hier ook zo rustig. De wind heeft de halve nacht tegen ons tentje gebeukt, maar hij heeft het gehouden.
In de kano's op weg naar het zuiden. In een van de baaien ziet Robert op de kaart een puntje. Dat moet weer een hutje zijn. Daar gaan we heen.
(Alweer ??)
Misschien kunnen we déze hut wel gebruiken voor het reisprogramma. Helaas, ook deze hut is gesloten privé bezit. De hut ligt mooi in een stille baai en is bereikbaar met de auto. Ideaal voor een clubje visvrienden. Verder Zuidwaarts peddelen we tussen een smalle doorgang, zien we rechts ineens een schiereilandje met een houten bungalow. Het is toevallig lunchtijd dus check it out.
Het is zo’n mooie plek dat Robert en Cynthia het wel willen kopen. Ze hangen direct een briefje aan de deur. 
Lekker uit de wind in de zon besluiten we unaniem hier te overnachten. De rest van de middag, onder het genot van een soeppie, cappo of chocomelletje zitten we te filosoferen wat je op dit stukje land allemaal wel niet kan doen. Er ligt ook nog een grindweg aan vast. Wat een droomplek. Het is een schiereilandje van 1/2 voetbalveld met uitzicht op Noord en Zuid, alle kanten van het grote meer dus. Om je heen allemaal vergezichten, water en bergen. De wind is gaan liggen, het is muisstil. Puur genieten dus. Jacky en ik gaan rond 21.00 uur naar bed. Robert en Cynthia zitten nog rond het kampvuur te filosoferen, lekker dromen. Robert vangt zelfs nog een visje (stekelbaarsje van 20 cms) die ze samen schoonmaken en grillen boven het kampvuur. Ze maken ons maar niet wakker. Samen genieten ze van de ondergaande zon.
Bloedrood moet die zijn geweest. Pas om half 1 duiken ze de slaapzak in. Robert en Cynthia kunnen hier geen genoeg van krijgen
 
 
 
Dag 10 - Tegenwind op een eiland 
Tegenvaller. We hebben flinke tegenwind. Volgens ons plannetje varen we eerst 7 km tegen de wind in, dan 2 km met zijwind, dan 3 km met de wind mee voordat we volgens de kaart een smalle rivier/doorgang kunnen tegenkomen. Het plan is om die doorgang door te varen naar een ander groot meer en daar weer een eilandje te pakken om te bivakkeren.  Eenmaal bij dit riviertje blijkt dat dit niet kan. Het is een smalle rivier en stroomt naar ons toe. Bij bestudering van de kaart is de lengte over 1000 meter met  15 meter verval...  Oei das te veel van het goede. Dat betekend dat verderop nog veel meer watervallen zijn. We maken iets verderop aan deze monding een kamp op een piepklein en smal eilandje. Vanavond pasta -soep. Vanaf hier is het nog hemelsbreed 20 km naar Laxsviken, ons eindpunt waar Dennis zijn pension heeft. Aan zonsondergangen geen gebrek vandaag
 
 
 
Dag 11 en 12 
De dag gaat voor mijn gevoel snel voorbij.  Heerlijk stukje varen, eilandje of hoekje zoeken en kampje maken.
Dan varen we recht in een storm. Je ziet eerst de hemel dichttrekken, dan wordt het een stuk donkerder. Ineens gaat het waaien en stormen ..... even stil en dan komt de regen met bakken naar beneden. 
Gelukkig zijn we binnen 10 minuten aan de kant, en nog een mooi plekje ook. Eenmaal aan het kampvuur en alles is weer droog zegt Robert : "Ach, als je weer lekker aan je cappuccino warm en droog zit, ben je die bui al weer vergeten".  En zo gaat het ook. De dagen vliegen voorbij.  Je raakt snel gewend aan de stilte, de leegte van het landschap en het feit dat niemand tegen je aan zeurt.
Op dag 12 varen we nog 10 km richting Laxviken. Daar worden we weer fantastisch onthaalt door Dennis. Lekker douchen, beetje kleding wassen, biertje drinken en lekker eten.
Morgen richting het vliegveld.. weer op weg naar huis.
 
Taiga TrailsTrektochten & Cursussen Dag Activiteiten EFR TräningFoto'sReacties & ReisverhalenLinks