TAIGA TRAILS
Taiga Trails
Trektochten & Cursussen
Dag Activiteiten
EFR Träning
Foto's
Reacties & Reisverhalen
Links
Reacties Dagtochten
Vader/Zoon Weekend april 2013
Bushcraft mei 2012
Wolftracking 2012
Survival zomer 2011
Kano & Trektocht juli 2011
Kaart en Kompas cursus 2011
Trektocht voorjaar 2010
Reacties Back to Basic 2009
Visweek voorjaar 2009
Trektocht voorjaar 2009
Trektocht najaar 2008
Trektocht winter 2006
Trektocht winter 2005
Canada zomer/najaar 2005
Trektocht zomer 2005
Canada zomer/herfst 2004
Bart de Haas, Wildernisethiek
Bart de Haas, Dances With Wolves
Bart de Haas, Het Tután Project
Canada zomer/herfst 2004
Survival in de Canadese wildernis
tekst: Robert Zwetsloot
 
Robert Zwetsloot, al jaren actief in de buitensport, zocht een nieuwe uitdaging. Van 24 juni tot 2 oktober 2004 heeft hij een internationale wildernisgidsopleiding gevolgd in Canada. Gedurende deze tijd heeft hij van alles geleerd op het gebied van het gidsen in de wildernis. Een van de onderdelen die gedurende deze opleiding aan bod kwam was de survivaltraining. Hieronder een verslag.
 

Summiere schets

 
"Alles waterdicht verpakt"? word mij nog eens gevraagd wanneer ik het watervliegtuig in stap. Wat zal hij daar nu mee bedoelen zit ik te denken als we over de wildernis van Canada vliegen. Vanuit het raampje probeer ik nog wat wild te spotten. Telkens wordt mijn aandacht afgeleid door het landschap. Wat is het verschrikkelijk mooi hier. Net als ik zit weg te dromen met het zonnetje in mijn gezicht zet de piloot de landing in. Landen op het water, een raar idee, het zal mij benieuwen. Ik heb nog nooit in een watervliegtuig gezeten.
Na een zachte landing drijven we langzaam richting kant als de piloot achter zijn stuurknuppel vandaan kruipt en de deur van het bagageruim openmaakt. Ik kijk de piloot aan en zie een grijs op zijn gezicht en een vliegende rugzak. Voordat ik er erg in heb lig ik met vijf anderen tezamen met onze rugzakken midden in het meer en weet nu wat ze bedoelden met "alles waterdicht verpakken".
 
Koud en drijfnat komen we aan de waterkant van het meer. Er wordt geschreeuwd dat het waait, sneeuwt en koud is. Het scenario is een vliegtuigcrash. Als een paar verzopen katten verzamelen we hout, zoeken een beschut plekje en maken een vuur om weer warm te worden.
Ik krijg een summiere schets van het gebied in mijn handen gedrukt met èèn aanwijzing die luidt; "we zijn in Canada en ik hoor het wel waar we zijn geland". Dit kun je makkelijk zeggen wanneer je hier al 40 jaar komt en de weg op je duimpje weet. Navigatiemiddelen moest ik thuis laten en moet het dus doen met de omgeving en deze schets. We zijn hier met 9 gidsen in opleiding en 8 toeristen die allemaal aan het uitzoeken zijn waar we ons bevinden.
Uiteindelijk is iedereen eruit waar we ons bevinden en kan er begonnen worden met de shelters neerzetten en zorgen dat er eten op tafel komt.
 
Samen alles delen
De eerste vijf dagen geen vis gevangen maar wel een hoop blinkertjes verspilt. Naast vissen en jagen ben ik bessen en eetbare planten aan het verzamelen. Gisteren was een geluksdag voor mij. Ik was de omgeving aan het verkennen met hengel en katapult in mijn hand. Dit heb ik altijd bij me want hiermee kan ik aan voedsel komen. Ik liep over een wildtrail en daar zat ie…..een paar meter voor mij op een tak hoog in een boom, een grouse. (soort korhoen) Bart, mijn instructeur, kwam ook al aangerend en riep "hij is voor mij". Voordat ik die woorden kon verwerken vloog mijn steentje al voor een voltreffer richting de grouse. 's-Avonds zaten Bart en ik bij het kampvuur te genieten van ons geschoten voedsel. Als toetje hadden we bessen en dennenthee. Met pijn in mijn hoofd van het tekort aan voedsel plan ik een tweedaagse tocht met 2 toeristen. In het gebied waar we nu zijn is weinig voedsel meer te vinden. In de ochtend gaan Anja, Rinie en ik op pad naar Kuthai Lake. Hier zullen we de hele groep weer treffen, als we er komen. We staan voor een moeras wat uiteraard niet op de schets staat. We kijken elkaar aan van "er doorheen of omlopen?" Voordat we er erg in hebben staan we tot onze knieën in de bagger midden in het moeras. We banen ons een weg door de wilgen, hoog gras, water en modder. Heel veel modder. Moe van een dag bikkelen komen we aan bij een riviertje waar we ons bivak maken. Tijd voor vuur is er niet en het begint langzamerhand te regenen. Verkleumd liggen we in onze slaapzak te luisteren naar de regendruppels op ons tarpje (stuk zeil waar je een beschermd afdakje van maakt).
Ik lig te denken aan deze zware dag, de moerassen, dichte bossen, open vlaktes en uiteraard aan "eten".

Oneindig en zwaar

Wakker wordend van geritsel in het gras naast mijn bivak zie ik dat de regen is opgehouden. Rinie en Anja zijn ook al opgestaan om hun rugzakken in te pakken. Tijd voor ontbijt nemen we niet omdat we gister niet echt zijn opgeschoten en nog een lange weg te gaan hebben. 
Langzaam lopen we over trails, door dichte natte bossen en door moerassen. We voelen de dag van gister nog in onze benen zitten. Ik schat dat we op dit moment nog geen kilometer per uur lopen. Ik kijk om en zie Anja die zichzelf oppept om over de zoveelste omgevallen boom te stappen. Ik krijg medelijden met haar en vraag of ik haar rugzak kan overnemen. Ze weigert dit maar als ze over de zoveelste boomstam naar achter valt met haar hele hebben en houwen pak ik haar rugzak en gooi hem op mijn schouders. Dit is een aanslag op mijn toch al verzwakte lijf. Niet zeuren hou ik mij voor en loop verder met twee rugzakken door de wildernis.
Er heeft zich in de tussentijd een andere groep bij ons gevoegd en samen zorgen we dat we vooruit komen. Om 18.00 uur staan we aan de noordkant van een meer wat geen naam heeft. Hier houden we pauze en maken een plan voor het laatste gedeelte. Om de snelheid erin te houden, blijven we de rugzak van Anja dragen zodat zij het gemakkelijker heeft. De laatste paar uur is ze lichamelijk achter uitgegaan. Ze heeft last van haar heupen en rug maar blijft maar om haar rugzak vragen. Tijdens de tocht blijft maar door mijn hoofd spoken of ik de goede beslissing heb genomen. Moesten we bij dat meer blijven of moesten we doorgaan. Ik weet dat er morgen een watervliegtuig bij de ontmoetingsplaats aankomt. Hier wordt een andere gids afgezet om de groep toeristen over te nemen. Misschien kan Anja terug vliegen naar de bewoonde wereld.
 
 Een warm onthaal met wilde zalm.
Op de reserves van mijn lichaam in het donker met nog steeds de rugzak van Anja op mijn nek loop ik in de richting van het kamp. Mijn ogen worden verblind door een scherp licht van een zaklamp. Wie het is kan ik niet zien maar hij vraagt om de rugzak. Ik weiger geen moment, geef hem de rugzak en zak zowat in elkaar. Nu voel ik pas hoe moe ik ben. Volgens mij heb ik de laatste paar uur op de adrenaline dat in mijn lijf zit gelopen. Ik kom aan bij het kamp waar iedereen verbaasd is dat we het hebben gered. Eén iemand had ons onderweg zien lopen en had de rest ingelicht dat wij eraan kwamen. Dit was goed te zien want de snoeken en de zalmen lagen al boven op het kampvuur voor ons.
Nadat we ons buikje hebben vol gegeten duiken we onze slaapzak in om ons lijf rust te gunnen.
Volgens onze planning blijven we een paar dagen op dit kamp. Er is hier voedsel in overvloed, we vangen de ene snoek of zalm na de andere en stoppen pas als we echt genoeg vis hebben. We stoken het houtvuur op, maken de gevangen vis schoon en hangen het boven het vuur. Elke dag heb ik moeite om de vis binnen te krijgen. Mijn maag is zo gekrompen door het tekort aan voedsel van de laatste dagen dat ik maar een kwart eet van wat ik normaal eet. Dit kan ik later in de tocht ook wel merken aan mijn broek.

Vision Quest

Na een paar dagen opleiding te hebben gehad in survival technieken is het tijd voor de vision quest (oud indiaans gebruik). 4 dagen lang in een cirkel van zo'n 3 meter blijven, niet eten en niet slapen. 4 dagen lang alleen maar denken aan de wildernis en alles wat daar mee te maken heeft. 
Een mooi plekje bij de rivier heb ik gezien en daar ga ik zitten. In verband met de tijd doe ik dit maar 2 dagen in plaats van 4.
De hele dag, avond en nacht zit ik naar het bos aan de overkant van de rivier te kijken. Zal daar nog wild uitkomen? Af en toe hoor ik gespetter van de zalmen die elkaar in de weg zwemmen. Ik zie dat er een top van een dennenboom afgebroken is. Wanneer ik hierover zit te brainstormen vliegt er een bald eagle over. Door een plotselinge zonnestraal schrik ik ineens uit mijn gedachten over het verleden en de toekomst op. 2 dagen geleden stond de zon ook onder deze hoek. Uitgeput door de honger strompel ik weer naar het kamp.
Het pad dat naar het kamp leidt lijkt wel langer geworden. Zal er nog genoeg voedsel in het kamp zijn? Zullen de beren eraf gebleven zijn? Vragen die ik mij stel tijdens deze wandeling maar waar ik niet direct een antwoord op krijg. Aangekomen op het kamp zijn er al wat mensen die stuk voor stuk moe, kou en hongerig zijn. Kampvuur aanmaken en voedselvoorraadje opeten.

Solotocht door de wildernis

Twee dagen doe ik het rustig aan voordat ik de laatste paar dagen van de survival solo door de wildernis ga trekken. Gedurende deze tijd probeer ik zo veel mogelijk te eten en mezelf te wassen als het zonnetje genoeg warmte geeft. Daarna zo snel mogelijk opwarmen. Ik ben de laatste die het kamp verlaat als ik aan mijn solotocht begin. Zonder navigatie of communicatiemiddelen op pad met alleen een checkpoint halverwege de tocht. Uiteraard is het tegen de regels en zullen mensen het stom vinden maar zo af en toe moet je je grenzen verleggen zo lang je maar weet wat je doet Langzamerhand trekt de lucht dicht en begint het wat te regenen. Het terrein waar ik doorheen loop is zwaar. Het water loopt via mijn jas langs mijn broek zo mijn schoenen in. Nog geen half uur later voel ik me het zelfde als aan het begin van de survival. Als een verzopen kat. Het ene meertje na het andere loop ik voorbij, schat waar de zon achter de wolken staat en loop weer verder. De regendruppels beginnen een weg door mijn goretexjas te banen en ik voel de warmte uit mijn lijf vloeien.
Het wordt al donker als ik een schitterend bivak plekje vind. Ik laat mijn rugzak van mijn rug glijden en ga op zoek naar hout. De regen is inmiddels gestopt maar ik heb het zo koud dat de lucifers niet in mijn hand blijven zitten. Na de nodige wanhopige pogingen lukt het mij om een vuurtje in het hout te krijgen. Nog nooit heb ik vuur zo gewaardeerd als nu. De damp komt van mijn kleding en al snel bereikt de warmte van het vuur mijn verstijfde spieren. Zittend bij het vuur, kijkend over het meer, alleen in de wildernis en de warmte van het kampvuur. Wat wil ik nog meer wensen?! De volgende morgen is het moeilijk om mijn slaapzak uit te komen. Ik drink nog wat dennenthee en vervolg mijn pad naar het noorden. De zon is gaan schijnen en ik ben alleen maar aan het genieten. Geruisloos loop ik door het terrein in de hoop dat ik wat wild zie. Via het checkpoint naar mijn volgende bivak bij een riviertje net onder de boomgrens. Alleen zijn in de wildernis zet me veel aan het denken Niemand kan me storen en ik kan met niemand overleggen of om advies vragen.
Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen beslissingen.
 
Terug naar de beschaving
De laatste drie dagen heb ik gegeten van het voedsel wat ik had meegenomen van de bewoonde wereld. Dit om mijn maag weer aan het "gewone" voedsel te laten wennen. Langzaam loop ik steeds dichter naar de beschaving en hoop stiekem dat die er niet meer is. Ik word overspoeld met tegenstrijdige gevoelens. Enerzijds verlang ik naar een warme douche, anderzijds voel ik mij hier in de wildernis echt thuis.
Terwijl ik in het koffiehuis van het dorp zit met uitzicht over het meer, komt de regen met bakken uit de hemel. Mensen rennen naar binnen om te schuilen en om zich op te warmen. Het is voor deze mensen zo vanzelfsprekend, ze weten niet beter.
Er komt iemand bij mij zitten met een kop dampende koffie. George is zijn naam en hij vraagt me waarom ik zo naar buiten zit te staren en waar ik vandaan kom. Ik begin te vertellen over de taiga, de trails, de survivaltocht en hoe het daar is in de wildernis. Ik krijg de indruk dat dit nieuw is voor George maar wel dat hij geïnteresseerd is. Ik vertel hem dat, wanneer ik weer terug ben in Nederland, ik zelf dit soort tochten wil gaan organiseren onder de naam Taiga Trails
 
 
Mensen bewust maken van een ander leven dan het luxe leven wat ze nu leiden. Een dak boven je hoofd, een bed, een douche, de centrale verwarming en het voedsel in de koelkast. Al die zaken wat zo gewoon is voor de mens. Adembenemend zit George te luisteren en het enige dat hij nog vraagt is "wanneer gaan we?"
 
Taiga TrailsTrektochten & Cursussen Dag Activiteiten EFR TräningFoto'sReacties & ReisverhalenLinks